For the English version of this post, please scroll down all the way till the Gujarati version is over
ઈશ્વર પાસે હજાર રસ્તા છે આપણા ઘેર પધારવાના.જોયું નહિ? પૃથ્વી ઉપર અમુક દેશોના કર્તાહર્તાઓપોતાના માનીતા વાહન ( એર ફોર્સ વન વિગેરે)માં ફાવે ત્યારે અને ફાવે તેમ ફર્યા કરે. એમાંય વળીરશિયાના વડા પાછા એક સરખાં વિમાનોનો કાફલો લઈને નીકળે કે મજાલ છે કે કોઈ દુશ્મનને ખ્યાલઆવે કે કયા વિમાન ઉપર નિશાન તાકવું?
ખેર, આપણે વાત ઈશ્વરવાળી ચાલે છે! એ પણ ખરો તરંગી નથી?
જુઓ ને, અમારે ત્યાં શું થયું? ઊંચા એપાર્ટમેન્ટ કોમ્પ્લેક્સમાં અમને કાયમ પહેલે મળે રહેવાનો આગ્રહ. (કારણ કે આપણે ત્યાં લિફ્ટો પણ ઈશ્વર જેટલી જ તરંગી છે ને?) હવે પહેલે માળે ધરતી પર ભ્રમણ કરતાજીવો સહેલાઈથી પગપેસારો કરે એમાં નવાઈ નહિ.
અહીં હું જેની વાત કરી રહ્યો છું એ કોઈ જેવો તેવો જીવ થોડો? એ તો ભગવાન ગણપતિ બાપાનું વાહન! અમારા કિલ્લા જેવા અભેદ્ય એપાર્ટમેન્ટમાં તે દિવસે કેવી રીતે ઘૂસી ગયો એ રહસ્ય હજી એકબંધ છે. સવારે જોયું તો થોડા કેળાં કરડી ખાધેલાં, કાચા કાચા બટાટાને ખોતરી કાઢેલા, અને મૂષક મામાએ એનીઅસંખ્ય લીંડીથી ફરસ ભરી મૂકેલી.
મરી ગયા! દિવસે પાછો ક્યાંક ખૂણે ખાંચરે ભરાઈ રહે.
હથિયાર સજાવવાનો સમય આવી ગયો ભાઈઓ! પહેલું શસ્ત્ર તે પીંજરું. પીંજરાની અંદર એક ખશબૂદારકેળું લટકાવીને અમે નચિંત સુઈ ગયા કે વહેલી આવે સવાર! પણ આ તો ગણપતિ બાપાનું ચતુર વાહન ! એ કાંઈ એટલી જલ્દી મચક આપે ? બંદો બીજું બંધુ કરી ગયો પણ છટકામાં ન આવ્યો.
ચાલો કાઈં નહિ. બીજું શસ્ત્ર અજમાવીએ.
મૂષકમામાના પગ ચીટકી જાય એવી કરામત લઇ આવ્યા. પીંજરું અને આ કરામત એમ બંને બાજુ બાજુમાંગોઠવીને અમે નિરાંતે સુઈ ગયા કે જય ગણપતિ બાપા!
બીજી સવારે અવલોકન કર્યું. મામા પીંજરા પર ચઢીને પેલા ચીટકણિયા પર મૂકેલું કેળું ખેંચી ગયા હતા!
ઓત્તારી ની! ત્રીજી રાતે બે ચીટકણિયા મૂક્યા અને હું તાલ જોવા જાગતો રહ્યો.
મામા દોડતા આવ્યા અને બંન્ને ચીટકણિયા ઉપરથી કૂદકો મારીને છૂ!
હવે વારો હતો સૌથી ખતરનાક શસ્ત્રનો. અમે લઇ આવ્યા ઉંદરનું મારણ ઝેર! એક ગાજર પર ઝેરચોપડીને તૈયાર રાખ્યું. પાપ લાગે તો લાગે, પણ શું થાય?
સવારે બધું એમનું એમ! મૂષક મામા ગાયબ! વળી ઝેર ખાઈને આમતેમ જઈને મરી જાય તો વાસ તો આવેને? બે દિવસ, ત્રણ દિવસ – અઠવાડિયુ થઇ ગયું પણ મામા ક્યાં?
ચાલો મામા ઘરની બહાર નીકળી તો ગયા? પણ કેવી રીતે અને ક્યાંથી ? – ઈશ્વર જાણે.
કદાચ એ દિવસે એને ઉપવાસ હોય!
ચા….;લો , જે હશે તે.
એક મોડી સાંજે અમે ટી વી પર એક ચીલાચાલુ સિરિયલ જોતાં હતાં ત્યાં બારીના કાચ પાછળથી કોઈઠોકતું હોય એવો ભાસ થયો. નક્કી મૂષક મામા ! કદાચ અમને કહેવા આવ્યા કે ભાઈસાબ બારી ખોલો ! હાંફળા ફાંફળા થઈને બારી બહાર નજર દોડાવી પણ ઈશ્વરે ઘડેલો કોઈ જીવ દેખાયો નહિ.
ગણપતિ બાપાનો પરચો કે બીજું કાંઈ? આખું રહસ્ય હજી અકબંધ છે !
જેવી બાપાની મરજી !
————
અમારા શાસ્ત્રો / Our arsenal
Gods have their own unique ways of announcing their entry into our households. All heads of state have their own prestigious favorite vehicles (Read Air Force One, etc.), so why should the Gods miss out on the fun? Just a few days ago, the news media were abuzz with a trivia about the President of Russia. We are told that a convoy of his version of Air Force One travels with him. No prize for guessing, but for any enemy country with an ulterior motive, it would be impossible to guess which aircraft he is travelling in.
For now, let me turn my attention to the whimsical ways of our Gods. Our preference for living on the first floor of a high-rise apartment building does not guarantee protection against pests entering from the ground floor.
But this was no ordinary living being. He is the blessed vehicle for our venerated Ganesh Bhagwan. Perhaps God used His extraordinary divine powers to enter our otherwise well-guarded apartment on the first floor. We found some bananas scraped off and some raw potatoes — same as before. There were other telltale signs of the Mooshak’s presence, like — you know what I mean!
It was time to declare an official war! We quickly armed ourselves with a mousetrap and very thoughtfully shoved a piece of irresistible banana in it. The mooshak would have nothing to do with it.
The next night, we set up another gruesome device to trap him, alongside the mousetrap. But this was no ordinary mooshak! He skillfully picked up the banana piece by climbing over the mousetrap and using his tender body to grab it
Praying to Ganesh Bhagavan would be meaningless! Now what?
When one weapon doesn’t win the war, what do you do? Have another one of those ghastly devices. The next morning, we expected the mooshak to get stuck on at least one of the devices. I happened to watch him jump over both the devices safely into some crevice and disappear.
The next day, we set up a trap of a deadly poison skillfully smeared on the tip of a fresh, tempting carrot.
In Gujarati, they say’ જેને રામ રાખે એને કોણ ચાખે ?’ (No one can hurt someone if he is blessed by the God)
The mooshak would have nothing to do with it. He may have been on a fast, or the Bhagvan warned him and asked him to get lost, which he did. He was nowhere to be found!
We gave up, and so did the mooshak. That is the whole story.
After a couple of days, as we were watching one of those nonsensical serials at night, we heard a mysterious knocking noise on our glass window. Alarmed, we hurried to check who or what was outside. Sure enough, there was no one there!
The mystery of how he entered and escaped remains unresolved.
Jay Ganesh!